فصلنامه نوآوری حقوقی

درباره فصلنامه:

فصلنامه نوآوری حقوقی از سال1404 به صورت فصلنامه و در مسیر دریافت اعتبار علمی ـ پژوهشی منتشر می‌شود.
این مجله با استفاده از همکاری و همراهی پژوهشگران، اساتید، وکلا، قضات و دانشجویان برجسته (گرایش‌های حقوق جزا و جرم شناسی، حقوق خصوصی، حقوق مالکیت فکری، حقوق اقتصادی، حقوق محیط زیست، حقوق عمومی‌، حقوق بین‌الملل، حقوق تجارت بین‌الملل و حقوق بشر) در ایران و خارج از کشور و حتی بهره‌مندی از سایر رشته‌های علمی مرتبط با رشته حقوق به نحو مطالعات میان رشته‌ای در هر شماره سعی بر آن دارد تا به ارائه یافته‌های جدید علمی ایران و سایر کشورها حاصل از تحقیقات، طرح های پژوهشی، پایان نامه‌ها و رساله‌های تحصیلی، تحقیقات دانشگاهی و مطالعات سازمان‌های ملی و بین المللی، کنفرانس ها و سایر موارد پژوهشی اعم از پژوهش‌های بنیادین، کاربردی، تحلیلی، انتقادی، نقد و بررسی علمی کتاب، توسعه‌ای یا ارائه نظریه یا روش نظریه یا روش جدید در حل مسائل و توسعه دانش حقوق که از دو ویژگی اصالت و ابداع برخوردار باشد، بپردازد و پیشبرد مرزهای علمی این رشته را با هدف کارآمدسازی نظام کیفری در تأمین نظم و عدالت و صلح تعقیب می‌نماید.

 سیاست دسترسی آزاد:

کلیه مقالاتی که در فصلنامه نوآوری حقوقی منتشر می شوند کاملاً با دسترسی آزاد هستند. این مقالات بلافاصله برای خواندن، دانلود و به اشتراک گذاری آزادانه در دسترس هستند. مقالات تحت شرایط مجوز Creative Commons Attribution Non-Commercial License 4.0 منتشر می شوند که اجازه استفاده ، توزیع و تولید مثل در هر رسانه ای را می دهد ، به شرط آنکه به مقاله به درستی استناد شود.

 حق چاپ و مجوز:

• کپی‌رایت مقاله در فصلنامه نوآوری حقوقی نزد نویسنده (ها) حفظ می‌شود.
• نویسنده (ها) به فصلنامه نوآوری حقوقی مجوز انتشار مقاله خود را به عنوان ناشر اصلی می‌دهند.
• نویسنده (ها) همچنین به خوانندگان حق استفاده آزادانه از مقاله را می‌دهند به شرطی که یکپارچگی آن حفظ شده و به نویسندگان اصلی آن و مجله، به درستی استناد شود.
• شرایط و ضوابط انتشار مقالات این نشریه تحت مجوز Creative Commons Attribution Non-Commercial License 4.0 است.

این مجوز به مخاطبان اجازه می دهد تا مقاله را به کار ببرند ، تکثیر کنند، کپی کنند، توزیع کنند، پخش کنند یا نمایش دهند، به شرطی که به نویسنده به عنوان خالق اصلی مقاله استناد شود و استفاده مجدد از آن فقط به اهداف غیر تجاری، یعنی استفاده تحقیقاتی یا آموزشی محدود شود.